Data dodania: 05.08.2019 r.

Wiesiek zostaÅ‚ objÄ™ty caÅ‚kowitÄ… WirtualnÄ… AdopcjÄ…! DziÄ™kujemy!

Aktualizacja

Kochani! Jesteście niezastąpieni. Tylko dzięki Waszemu wsparciu i zaangażowaniu możemy potwierdzić - Wiesiek jest bezpieczny.

Wykup jest preludium do dalszej pomocy dla Wiesia. Od teraz każde wsparcie jemu dedykowane zostanie przeznaczone na opłacenie koniecznych wizyt kowala oraz weterynarza

Wiesiek poleca się też o Adopcji Wirtualnej - czyli zdalnej pomocy w jego utrzymaniu.

Szacowany podstawowy miesięczny koszt utrzymania obejmujący owies, siano, wyściółkę do boksu, poidło, ze względu na jego rozmiary, sięga 700 zł miesięcznie.

Zaopiekuj się Wiesiem - wypełnij Formularz Adopcji Wirtualnej. O wysokości wsparcia zawsze decyduje Wirtualny Adoptujący - nasi podopieczni będą wdzięczni za każdą pomoc.

05.08.2019

Wiesiek. Tak po wiejsku. W zasadzie kiedyś co drugi koń był Wieśkiem albo Baśką - zanim nastała era maszyn rolniczych. Ale my nie o Baśce tu będziemy prawić, a o życiu - bo wiadomo, życie toczy się raz na górze, raz na dole.

Wiesiek życie miał dobre. Niewiele robił. Trochę pracował w polu, trochę pomógł przy zrywce. I tu się kończyła jego przydatność. Był trzymany, bo gospodarz go lubił. A gospodarz był ubogim, ale zacnym człowiekiem i o swego konia dbał, bo choć ze wsi pochodzi tradycja oddawania koni na rzeź, to także na wsi o konia dba się tak po gospodarsku, jeśli tylko trafi się dobry gospodarz.

Mijamy drewnianą szopę, przy starych wrotach stoi pień z wbitą siekierą, wkoło drzazgi, zapach drewna, choć już od kilku tygodni nikt tej siekiery nie używa. Wbita po raz ostatni zastygła, jak całe gospodarstwo. Został koń Wiesiek i trochę kur, ale kury ma zabrać sąsiad.

Gospodarz i gospodyni żyli na posesji wiele lat, już nikt nie pamięta, kiedy się tu osiedlili. Wszyscy mówią o nich, że to byli zwyczajni, dobrzy ludzie. Koń był u nich zawsze. Wiesio był ostatni, bo sił już im brakło.

Idziemy krętymi schodami na piętro, każdy stopień skrzypi inaczej, zakurzone poręcze wydają się należeć do innych czasów. Na ścianach przekręcona, stara fotografia, jeszcze ze ślubu gospodarzy. Nikt już nie poprawi, bo po co. Jeszcze tylko Wiesiek wyjedzie i wszystko zostanie zamknięte na cztery spusty, aż rodzina wróci z zagranicy. Na pogrzeb gospodarza nikt nie zdążył dojechać. Teraz już tylko chcą sprzedać konia na odległość. Na mięso ma iść Wiesiek, nikt tu nie ma czasu szukać klienta. Zresztą, kto kupi takiego olbrzyma.

ZlitowaÅ‚ siÄ™ nad koniem sÄ…siad. ZadzwoniÅ‚ do nas kilka dni temu. „Jak Pani zmarÅ‚a, to sÄ…siad mój tylko do tego konia wstawaÅ‚, do ostatniego dnia. Jak tak można, że na miÄ™so jak to pamiÄ…tka taki koÅ„, to nie można tak" tÅ‚umaczyÅ‚ ów sÄ…siad, proszÄ…c o pomoc.

Spod tkanego, kremowego obrusa pełnomocnik rodziny wyjął zadrukowaną kartkę. Umowa wstępna. Podpisaliśmy. Schodząc w dół mieliśmy wrażenie, że pachnie wspomnieniem polskiej wsi, takiej z filmów Kolskiego.

Poszliśmy jeszcze zajrzeć do Wiesia, obiecać, że wrócimy po niego nim nadjedzie tir pełen tych, którym się nie powiodło.

Musimy do 30 sierpnia zebrać 8500 zÅ‚ na wykup Wiesia, oraz 1600 zÅ‚ na jego transport do nas. Tyle kosztuje bilet na nowe życie dla konia olbrzyma.